(nihayet "geçtiğimiz" kış diyeceğimiz zamanlarda, hipodromda.)
"...
Bugün bile, bu küçük kusur var bende: teklifsizlik. Kolej arkadaşı gibi davranıyorum bu ünlü ölülere; Baudelaire üzerine, Flaubert üzerine teklifsizce söz ediyorum ve bundan dolayı beni ayıpladıkları zaman içimden hep: "Karışmayın bizim işimize. Sizin dâhileriniz benim malım oldu, elimde tuttum onları, tümünü saygısızca, tutkuyla sevdim. Şimdi onlarla konuşurken eldiven mi takacağım?" demek geliyor. Ama Karl'ın hümanizminden, bu din adamı hümanizminden, her insanın tam bir insan olduğunu anladığım gün kurtardım kendimi. Ne hüzünlüdür iyileşmeler: dil sihrini yitirmiştir; kalem kahramanları, eski benzerlerim, ayrıcalıklarından sıyrılıp herkesle aynı sıraya girmişlerdir: iki kere taşıyorum içimde onların ölüm acısını.
..."
j. p. Sartre/Sözcükler (de yayınevi-çev; Bertan Onaran)
----------------
-Buraya koyduğum şarkı Tennessee Ernie Ford'un Sixteen Tons'u. Johnny Cash de güzel yorumluyor bu parçayı ama ben bu söyleyişe bayılıyorum. Bu şarkıda dans edilir işte, tabii yine tek başına;)
